در بخشی از کتاب آیین زندگی می‌خوانیم:

بنجامین فرانکلین هفت ساله بود که مرتکب اشتباهى شد و تا هفتاد سالگى آن را فراموش نکرد. در کودکى عاشق یک سوت شد. آن‌قدر هیجان‌زده شده بود که به درون مغازه رفت و بدون آن که قیمت آن را بپرسد همه‌ى پولى را که در جیب داشت روى پیشخوان مغازه ریخت و سوت را برداشت و با خود به خانه برد. توى خانه آن‌قدر در سوت دمید و صداهاى گوشخراش تولید کرد که اعصاب همه‌ى اعضاى خانه را داغان کرد.

همه او را دعوا کردند و برادرش با ریشخند از او پرسید آن تحفه را چند خریده است؟ وقتى بنجامین پاسخ داد برادرش خنده‌اى کرد و گفت سوت را با قیمت گرانى به او فروخته‌اند. و راست مى‌گفت. بنجامین با شنیدن این حرف بغضش ترکید و به گریه افتاد.

سال‌ها بعد وقتى که فرانکلین یک شخصیت جهانى و سفیر کبیر امریکا در فرانسه شده بود هنوز این ماجراى تلخ را به یاد داشت و فراموش نکرده بود سوت را خیلى بیش از قیمت آن خریده بود و بیش از لذتى که براى او به ارمغان آورده بود از این موضوع رنجیده خاطر شده بود.

اما این داستان براى فرانکلین درس بزرگى شد. او مى‌گوید: «وقتى بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم و فعالیت‌هاى انسان‌ها را دیدم فهمیدم عده‌ى زیادى براى خرید سوت‌هاى مورد علاقه‌ى خود مبالغى بسیار بیشتر از ارزش واقعى آن‌ها مى‌پردازند. به نظر من بدبختى انسان به خاطر این است که ارزش واقعى چیزها را نمى‌داند و بهایى بیش از ارزش آن‌ها برایشان پرداخت مى‌کند!»

تولستوى، نویسنده‌ى مشهور جنگ و صلح، آنا کارنینا و رستاخیز نیز به همین درد گرفتار بود. در دائره‌المعارف بریتانیکا آمده است تولستوى در بیست سال آخر عمر خویش از دوست‌داشتنى‌ترین مردهاى روى زمین بوده است.